Krajem druge godine života, javlja se negativizam kao karakteristika razvojnog procesa. To je period kada Vaše dete odbija da radi ono što tražite od njega npr.odbija navikavanje na nošu, odbija polazak u vrtić, odbija da se obuče, odbija određenu hranu i sično. Čest primer iz okruženja je i dete koje je sa roditeljem u prodavnici, traži željeni slatkiš / igračku i ukoliko isto ne dobije „baca se na pod, udara rukama i nogama, vrišti“. Ovakvo ponašanje se od strane okoline doživljava kao detetov inat, nevaspitanje i razmaženost. Međutim, negativizam je normalna faza razvoja kod dece i ona spontano prolazi okvirno do navršene četvrte godine.
Dete u ovoj fazi saznaje da poseduje sopstvenu volju pa ispituje svoje mogućnosti i individualnost. Sa druge strane, u ovoj razvojnoj fazi dete ispituje i granice koje mu okruženje postavlja. Granice moraju biti adekvatno i jasno postavljene, a roditelji u primeni moraju da budu dosledni.
Ukoliko do navršene četvrte godine niste postavili jasne granice u odnosu sa detetom, negativizam može kulminirati pretvaranjem u mnogo ozbiljnije probleme na školskom uzrastu poput pojave asocijalnog ponašanja, antisocijalnog ponašanja, a može voditi i opoziciono – negativističkom poremećaju i sl.
